Από το αυτόματο στο manual

Όλοι μας έχουμε μια αγάπη, ένα χόμπι αλλά τις περισσότερες φορές το «κρύβουμε» κάτω από υποχρεώσεις. Πολλές υποχρεώσεις! Το κρύβουμε τόσο πολύ που περνάν τα χρόνια και χάνεται!

Η δική μου αγάπη ήταν η φωτογραφία. Είχε χαθεί, είχε παραχωθεί μέσα σε υποχρεώσεις, αγωνίες… Από την μια που θα βρω χρόνο και από την άλλη τι ωραίες φωτογραφίες βγάζει το κινητό μου. Τι χρειάζομαι τα μαθήματα φωτογραφίας;

Και ο καιρός πέρασε. Η επιθυμία μου, η αγάπη μου για την φωτογραφία είχε αντικατασταθεί από μια καλή κάμερα στο κινητό και μια compact κάμερα με καλή ανάλυση και zoom. Όμως ήθελα κάτι παραπάνω. Δεν ήθελα να βγάζω φωτογραφίες με αυτόματο. Δεν ήθελα να «φτιάχνω» τις φωτογραφίες μου με τα φίλτρα των κινητών. Είχε κλείσει πια αυτός ο κύκλος. Και όταν κλείνεις έναν κύκλο ανοίγεις έναν άλλον.

Επόμενο βήμα μου; Αγόρασα μια mirroless κάμερα και έψαξα να βρω σεμινάρια – μαθήματα φωτογραφίας. Και κατέληξα…E-PhoTonic . Σεμινάρια φωτογραφίας και Photoshop με εισηγήτρια την Μαρία K. Θαμνίδου, υπό την αιγίδα και σε συνεργασία με την Ε΄Κοινότητα του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Διστακτική στην αρχή. Τι θα συναντήσω; Τι θα κάνω τελικά, σ’αυτό σεμινάριο; Ορμώμενη μάλιστα από ιστορίες άλλων, στη προσπάθεια τους να μάθουν φωτογραφία, μπορώ να πω ότι πήγα στο πρώτο μάθημα με την σκέψη ότι δεν θα μπορούσα να το ολοκληρώσω. Και πόσο λάθος έκανα!

Η αγάπη μου για τη φωτογραφία μεγάλωσε. Το ενδιαφέρον μου να μάθω περισσότερα μεγάλωσε και αυτό. Με τους συμμαθητές-τριες μου… γίναμε ομάδα. Μια ομάδα που ο ένας έσπρωχνε τον άλλον. Σιγά σιγά η κάμερα που είχα δεν κάλυπτε τις ανάγκες μου και προχώρησα σε μια DSLR, σε δακτυλίδια για micro photography κλπ

Και μια δασκάλα να μας «πιέζει» δημιουργικά για το καλύτερο. Ποτέ ξανά αυτόματο.

Ο χρόνος πέρασε και το πρώτο έτος τελείωσε. Η πρώτη έκθεση ήρθε. Άγχος μεγάλο. Έτσι είναι όταν αποφασίζεις να εκθέτεσαι σε τρίτους. Όμως η χαρά, η ικανοποίηση να βλέπει να υλοποιείται κάτι που είχες ξεχάσει είναι τεράστια. Και μετά η συμμετοχή σε μια ακόμα έκθεση…

Κάποιοι θα πείτε τι κέρδισες από αυτό;

Κέρδισα πολλά…

  • Έκανα (και θα συνεχίσω να κάνω) κάτι που αγαπώ και είχα ξεχάσει.
  • Να βλέπω γύρω μου διαφορετικά. Ανθρώπους, τοπία, στιγμές. Ο φακός ανοίγει το μυαλό σου και βλέπεις τα πράγματα αλλιώς. (το έκλεψα από την δασκάλα μου)
  • Να διαχειρίζομαι την κριτική των άλλων. Να μην την φοβάμαι, να μην ντρέπομαι.
  • Την φιλία υπέροχων ανθρώπων.
  • Χαλάρωση – αποφόρτιση, μιας και κάνω αυτό που αγαπώ.

Κλείνοντας το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι χρειάζεται να βρίσκεις χρόνο να κάνεις αυτό που αγαπάς.

Να μην το αφήσεις να χαθεί …

Είναι σαν να λείπει ένα γρανάζι από μια μηχανή. Για μένα το γρανάζι μπήκε στη θέση του με το «από το αυτόματο στο manual».

Εσάς;

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s